De kaart was het vertrekpunt. Maar het echte probleem zat elders.
RREUSE had een netwerkkaart nodig waarmee bezoekers sociale ondernemingen in heel Europa konden vinden op basis van locatie, activiteit en type organisatie. Alleen: zo’n kaart is maar zo goed als de data erachter. En net daar zat de frictie.
RREUSE werkt met een gelaagd netwerk. Sommige leden zijn rechtstreekse leden. Andere zijn koepelorganisaties die op hun beurt meerdere organisaties of locaties vertegenwoordigen. Een lid kon dus een individueel initiatief zijn, maar evengoed een hoofdorganisatie met vestigingen of een netwerk met onderliggende leden. Dat maakt beheer niet alleen inhoudelijk, maar ook organisatorisch complex.
Daar kwam nog iets bij. De data was niet uniform. Adressen ontbraken. Beschrijvingen verschilden sterk in kwaliteit. Activiteiten werden niet overal op dezelfde manier ingevuld. Sommige gegevens zaten in spreadsheets, andere in bestaande systemen, andere enkel in het hoofd van de partner die ze moest aanleveren.
De vraag was dus niet: hoe maken we een betere kaart? De echte uitdaging was: hoe maken we partnerdata uit heel Europa beheerbaar, zonder dat RREUSE alles zelf moet blijven samenrapen en corrigeren?